Sietse zit aan de kant van het zwembad. Alle kinderen uit zijn klas zitten te spelen in het water. Maar hij, hij heeft dat in nog geen acht jaar meer gedaan. Toen hij klein was had een stom joch uit zijn klas hem twee minuten onder gehouden. Hij was er nooit bovenop gekomen.
     “Hé, Sietse, doe je echt niet mee?” Dat was Elle. Ze vroeg dat elke week opnieuw. Het begon nogal zagerig over te komen, maar het was een leuke meid.
Toen de les voorbij was kwam Elle bij hem staan.
     “Weet je, je hebt vandaag niet gezegd dat ik er over op moest houden. Dus, mag ik mijn gang gaan?” vroeg ze. Sietse keek haar aan.
     “Oké,” zei hij. “ga je gang.”
     “Ga jij in bad?”
     “Ja.”
     “Rij jij door de regen?”
     “Ja.”
     “Waarom ben je dan zo bang?” Het bleef stil en Sietse haalde zijn schouders op.
     “Weet je wat?” zei Elle. “Ik haal je van je vrees af, zodat wij in de zomer eens lekker kunnen gaan zwemmen!” Weer haalde hij zijn schouders op.
     “Probeer maar. Mijn moeder probeert het al zo lang.” Elle zuchtte nog eens en ging zich daarna aankleden.

De volgende week had Sietse zijn zwembroek aangedaan. De meester keek hem aan als of hij een spook was.
     “Doe je mee Sietse?”
     “Misschien, maar alleen maar na de les, tijdens het spelen. Elle gaat me proberen te bevrijden van mijn angst.” De meester knikte goedkeurend.
     “Hopelijk doet ze dat goed!” Hij pakte zijn fluitje en begon de les.

Na een half uurtje floot hij twee keer kort en één keer lang.
     “Spelen!” brulde hij. Hij keek even naar Sietse en ging daarna bij de badmeester zitten praten.
Elle kwam aanlopen.
     “Kom jij gaat in het water!” Ze trok hem mee naar de kant. Sietse keek eens en werd al misselijk. Zou hij niet snel weg gaan staan, moest hij waarschijnlijk braken. Maar, te laat. Elle duwde hem. Er kwamen direct reacties zoals:
     “Hé, wat zit daar in het water?” en “Er is een wonder gebeurd!”
Elle sprong ook in het water.
     “En, ben je nu verdronken?” vroeg Elle sarcastisch. Sietse had nog altijd dat braakgevoel, maar met Elle voelde hij zich al beter op zijn gemak.
     “Kun je zwemmen?” vroeg zij.
     “Hoe zou ik kunnen zwemmen?” zei hij beledigd. “Dit is de eerste keer in acht jaar dat ik in een zwembad zit! Ik heb die zwembroek van mijn neef geleend!”
     “Dan leer ik je dat aan! Doe maar zo.” Ze deed met haar armen de schoolslag na.
     “En met je voeten ook zo.” Sietse bleef gewoon staan maar toen hij Elle’s blik zak was hij al snel vertrokken. Het ging nog niet zo vlot maar het ging al iets vooruit.

Maanden gingen voorbij en Sietse leerde, met nog altijd veel schrik, toch redelijk snel bij. Net voor de vakantie begon had hij zelfs een les meegedaan! Hij zou nog eens zwemkampioen worden, of ja, dat zei Elle. Op een dag, toen al wel in de vakantie, kreeg hij een telefoontje. Elle had gevraagd of hij mee wou komen zwemmen in het park. Sietse had direct ja gezegd. Ze hadden een fantastische dag gehad. Een dag om nooit te vergeten! En dat had hij nooit meegemaakt zonder die fantastische Elle.

Vond je dit een leuk verhaal? Of juist niet? Mail dan naar leeslekkerland@hotmail.com.
Dan komt jouw reactie binnenkort op de website.

Reacties

Lonne

Hoi Nele,

Dit is een heel leuk verhaal!

Het leest heel erg leuk!
 

Groetjes Lonne