In den beginne was er niets… Alleen een eenzame schilder. Die schilder had geen naam, want namen bestonden nog niet. Hij had ook geen ezel, geen verf, geen kwast en geen doek, want ook dat bestond nog niet.

Op een dag, had hij een naar gevoel in zijn buik, een gevoel dat… dat… Gewoon een gevoel dat niet te beschrijven was. Hij besloot een schilderij te maken van zijn gevoelens. Hij beet in zijn arm en doopte zijn lange baard in het bloed. Dan begon hij een prachtig schilderij te maken op zijn buik. Het verbaasde hem wat hij allemaal aan het schilderen was. Eerst schilderde hij een bol, een bol met vlekjes. Dan krabde hij het vuil onder zijn teennagels vandaan, en strooide het op de bol. Vervolgens smeerde hij zijn oorsmeer uit over het zwarte vuil van de teennagels. Aangezien hij dat nog niet groen genoeg vond, peuterde hij in zijn neus en rolde het snot tot balletjes. Die drukte hij plat op de bol. In een opwelling raakte hij heel erg ontroerd door zijn nieuwe kunstwerk. Enkele tranen welden op en drupten op de bol. De schilder veegde de tranen niet van zijn buik. Integendeel, hij vond het wel mooi passen bij het geheel. Trots keek de schilder naar zijn kunstwerk. Het was wel goed gelukt, vond hij. Alleen ontbrak er nog iets… Er moest nog iets bij, iets levendigs, want tot nu toe was het hele schilderij een dooie boel. Hij krabde even aan zijn baard. Plots dacht hij aan de duizenden beestjes die op zijn hoofd en in zijn baard leefden, die hem zoveel jeuk bezorgden. Die zouden het geheel wel een beetje kunnen opleuken. Hij begon meteen de minuscule diertjes uit zijn baard te plukken en hij zette ze op de bol. Maar omdat de beestjes konden bewegen, bleven ze niet op de bol zitten. Ze kropen weg! Dat vond de schilder wel jammer. Daarom schilderde hij over zijn hele lichaam nog acht andere bollen. Al gauw kropen de beestjes ook naar de andere bollen, waar ze een tijdje bleven zitten. De man keek tevreden toe hoe de beestjes zich amuseerden.

Hij zuchtte eens diep. Ja, nu wist hij het helemaal zeker: zijn schilderij was af. En het was niet zomaar een schilderij. Het was een ander schilderij dan dat hij normaal maakte. Normaal waren zijn schilderijen allemaal bloedrood, maar deze keer had het ook andere kleuren. Hij besloot dit schilderij niet weg te vegen met zijn tranen, zoals hij normaalgezien deed. Dit schilderij zou hij altijd bewaren op zijn buik.

Lange tijd verstreek, en de schilder begon zich steeds meer te vervelen. Hij kon niet meer schilderen, want hij had gezworen zijn schilderij nooit meer weg te vegen. En een belofte breek je niet… Omdat de drang om te schilderen steeds weer terugkwam, besloot de schilder om op zijn handpalm een piepklein schilderijtje te maken. Hij beet weer in zijn arm en doopte zijn baard weer in het bloed. Hij maakte een figuurtje, een heel lelijk figuurtje. Het had stekelhaar en maar drie ledematen, en zijn gezicht had de vorm van een boemerang. De schilder had meteen spijt dat hij dit lelijke mormel had geschilderd, maar toch veegde hij het niet weg.

Na een tijdje kreeg de man een ondraaglijke pijn in zijn borstkas. Hij ging sterven, dat wist hij zeker. En wat hij dacht dat er gebeurde, gebeurde ook. Hij stierf.
Op dat ogenblik verscheen er een grote lichtflits en er was een luide knal te horen. Het schilderij van de schilder kwam tot leven! Er verschenen negen grote bollen op een zwarte achtergrond. Dat werden de planeten. Het vuil van onder de nagels werd aarde, het oorsmeer het gras, de snottepieten de bomen, de tranen het water, en de luizen werden de dieren. Uit deze dieren ontwikkelde zich later de mens. Alleen alle slechte mensen op onze aarde, die stammen af van het lelijke mormel, dat de schilder op zijn handpalm had geschilderd.
 

Vond je dit een leuk verhaal? Of juist niet? Mail dan naar leeslekkerland@hotmail.com.
Dan komt jouw reactie binnenkort op de website.

Reacties

Elodie

Hallo Fleur,

Wat een origineel scheppingsverhaal !
Erg leuk om te lezen. En wat ik nog leuker vind, is dat jij ervoor kiest om in je eigen fantasie te gaan zitten en niet in de hapklare brokken die de televisie, de pc, de playstation etc ons voorschotelen. Ga zo door, ik hoop dat je heel veel kinderen ook zo 'gek' krijgt.

Een hartelijke groet uit Curacao,

Elodie Berendsen