Hieronder vind je een fragmentje uit Dit is Dina!
Dit is Dina! is een bundeling van de vier verhalen uit de
Dina-reeks van Do Van Ranst: Zeven zinnen en een zoen,
Een pruik en paarse lippen, Hoge hakken en een hoed
en Lieve lachjes en een leugen. 5.

‘Jouw zus!’ piept Marlowies.
Ik denk: hè ja, nu je het zegt. En zo kijk ik ook.
Ondertussen is mijn mond weer dicht. Er flitsen vragen door mijn hoofd: waarom heeft ze niks gezegd? Hoe kon ze het voor me verborgen houden? Waarom mocht ik het niet weten? Waarom Zus. Mijn zus? Is ze dan werkelijk zo geweldig? Wist mama dit? Ja, natuurlijk wist mama dit! Moet zij ook auditie doen, hoor ik mezelf aan mama vragen. En of zus auditie moet doen! Zij gaat straks beslissen wie acteert en wie niet…zij… mijn zusje! Weer komt er beweging in mijn mond, maar dan anders. Ik bedoel, hij valt niet open of zo. Mijn mondhoeken worden naar mijn wangen getrokken. Mijn zus, denk ik. Dat met mijn mond probeer ik te onderdrukken, maar het lukt niet. Ik denk: laat theater maar lekker arbeid zijn. Mijn zus regisseert… Dus ik speel!
Zus doet erg haar best om niet naar me te kijken. Alsof ze iedereen wil laten geloven dat wij niks met elkaar te maken hebben. Nu ja, dan speel ik dat spel toch gewoon mee. Actrices onder elkaar!
Zus vertelt wat ze zoal gedaan heeft in het theater. Een beetje wat mevrouw Hartman al vertelde, maar ze zegt wel meer over de rollen die ze al speelde dan over het doek dat open en dicht moest. Nu ja, wat valt er ook meer over te vertellen dan dat. Het is een beetje zoals Marlowies’ kleren.
Ze plakt achter elk stuk en elke rol een jaartal. Uit sommige stukken herhaalt ze een grappig zinnetje. Ze heeft haar publiek op haar hand. Ze vertelt ook over die keer dat zij haar tekst kwijt was en over die keer dat ze te vroeg het podium op kwam en die keer dat ze door haar ex-Lex op het podium in de hoogte werd gegooid, maar vervolgens niet door hem werd opgevangen. Ik denk: wat knap dat ze toch iets over hem vertelt.
Ik begrijp zus wel, ze probeert ons gerust te stellen, maar ze weet niet dat ze ons er nóg zenuwachtiger mee maakt. Martijn bijt de binnenkant van zijn wang aan flarden en Marlowies heeft in plaats van een nagel een hele vinger afgebeten.
‘De auditie’, zegt zus dan. Waarop iedereen tegelijk alle lucht uit zijn mond laat ontsnappen. Nu ja, iedereen behalve ik.
‘Ik geef jullie een tekst’, zegt ze. Intussen deelt ze die uit en glimlacht vriendelijk naar het gezicht dat bij elke uitgestoken hand hoort. Ze geeft ook mij een blad, maar kijkt mij natuurlijk voor geen nanoseconde aan. Ik zie dat Marlo en Martijn dat ijzige tussen ons opmerken. Ze kijken elkaar even aan. Martijn haalt zijn schouders op. Ik doe alsof ik niks merk.
‘Die moeten we lezen?’ vraagt Peter Dalemans.
‘Nee, die moet je in de openhaard gooien’, zegt zus. Iedereen lacht.
Ik denk: die zus!
‘Nee, even serieus’, zegt ze dan, want dat kan ze ook, mijn zus. ‘Die lees je thuis een paar keer zodat je er volgende week mee aan de slag kan.’
En dan weerklinkt zowat honderd keer hetzelfde zinnetje: ‘Volgende week?’ (Bram Deer)
Zus knikt. ‘Volgende week.’
‘De auditie is volgende week?’ (Tine en Frauke Vanderpoel, tegelijk want dat is een tweeling)
‘Volgende week pas?’ (Eline Waterschoot)
‘Gewoon volgende week’, zegt zus.
‘En wat gaan we nu doen?’ vraagt Bert Van Keer.
Zus laat de binnenkanten van haar handen zien. ‘Weet ik niet. Lekker naar huis.’
‘Verdomme’, zegt Marlowies. ‘Had ik evengoed een cola met lekker veel gas kunnen drinken.’ Ze doet dat lekker van mijn zus overdreven na en kijkt mijn kant uit alsof het niet allemaal, maar voor een groot deel aan mij ligt.
 

Beste dagboek,
 

Het was wel even schrikken vandaag, hoor. Mijn zus is de jonge, getalenteerde regisseuse! Daarom dat ze zo vaak zei dat ik beter een keertje niet meedeed. Want het moet verschrikkelijk zijn om je zus te regisseren want zussen luisteren voor geen meter naar hun…euh, zussen!

Het zal haar wel knap lastig vallen als ik er straks niks van bak tijdens de auditie en dat ze niet anders kan dan mij te laten meespelen, want ik ben toch haar zusje. Al beweeg ik als een nijlpaard en praat ik als een schorre papegaai. Ik ben haar zus, dus ik speel! Tenminste, dat denk ik.

En dit denk ik ook: er is iets tussen Martijn en Marlowies. Tenminste, ze doen zo anders tegen elkaar. Ik kan op mijn twee handen samen niet tellen hoe vaak ze naar elkaar hebben gelachen vanavond. En nadat Zus had gezegd dat we naar huis mochten, waren die twee meteen verdwenen. Ik hoorde Marlo nog dag roepen terwijl ik met Bloem stond te praten en dat was dat. Nu ja, moeten zij weten, natuurlijk, maar ik ben wel de beste vriendin van Marlowies én van Martijn. Dan zou ik toch wat meer betrokken mogen zijn. Toch?Ik bedoel: als die twee elkaar ooit zoenen, dan mag ik het van op de eerste rij zien! (Alhoewel, ik zou maar mijn ogen sluiten.)
 

Dag dagboekje,

X Dina

Ga naar boven