‘Ga je ons nou nog het grote nieuws vertellen?’ zuchtte Emma. Haar vader had een halfuur geleden verteld dat hij belangrijk nieuws had, maar intussen waren ze nog niks verder dan een paar saaie belevenissen van zijn collega’s.
‘Oké, dan,’ gaf hij na lang aandringen toe.
‘Het is toch geen baby?’ Dat was dus Ewan, de oudere broer van Emma.
‘Nee, joh!’ merkte Emma’s moeder op.
‘Maar wat dan wel?’ wilde Emma weten. Het bleef een poosje stil.
‘We gaan verhuizen.’
Heel eventjes stond de wereld voor Emma stil. Verhuizen? Maar waarheen? Gelukkig was Ewan haar met deze vraag voor.
‘Naar Curaçao,’ antwoordde hun moeder.
Curaçao? Emma haalde opgelucht adem. Gelukkig, daar was ze niet echt vreemd! Ze had er zelfs enkele vrienden: Keysha, Jennifer en Jason, om er maar een paar te noemen. Nou ja, Jason was niet zomaar een vriend. Eigenlijk was hij haar vriendje. Ze dacht meteen terug aan zijn lichtbruine haren en zijn helderblauwe ogen… Hoe lang was het trouwens geleden dat ze hem had gesproken?
‘Wanneer gaan we?’ onderbrak Ewan haar uit haar gemijmer.
‘Volgende maand,’ zei hun moeder.
‘Dan al?’
‘Kijk,’ legde hun vader uit, ‘we hebben landhuis San Juan gekocht, en de vorige eigenaars gaan er volgende maand al uit. Dus waarom niet?’
‘Hoe moet het dan met jullie werk?’ vroeg Emma zich af.
‘Papa heeft het landhuis niet alleen gekocht om in te wonen. Hij gaat er ook een accountantskantoor starten. En ik, ik zie wel wat ik doe,’ zei hun moeder.

Die avond kon Emma aan niets anders meer denken. Ze verlangde nu al naar de zon, de zee, het strand, haar vrienden en natuurlijk… Jason!
 
 

Deel 2

Wat een heerlijk gevoel! Emma en Jennifer lagen te genieten van de felle ochtendzon bij Daaibooi. Buiten hun tweetjes was het strand zo goed als verlaten, want vandaag was het Koninginnedag! Zo wat heel Curacao hing op dit moment rond in Punda, neuzend tussen de honderden kraampjes. Dat was buiten de meiden gerekend, zij hadden wel zin in een dagje rust. Zeker Emma kon de stilte goed gebruiken: de laatste tijd was het voor haar erg druk geweest, ze was immers pas verhuisd naar Curacao.
‘Bliep! Bliep!’ Het was Emma’s zilvergrijze Nokia, die de stilte verstoorde. Ze haalde haar mobieltje uit haar strandtas en nam snel op.
‘Hoi, met Emma.’
‘Jason hier,’ klonk het aan de andere kant van de lijn, ‘heb je zin om met mij naar de koninginnemarkt te gaan?’ Emma aarzelde even. Het liefst zou ze hier met Jennifer willen blijven genieten van de stralende zon, maar aan de andere kant was er eventjes tussenuit gaan met Jason ook wel leuk. Ze besloot dan toch maar mee te gaan met Jason, hem had ze toch al een tijdje niet meer gezien.

Een uurtje later banjerde ze samen met Jason tussen de vele kraampjes. Emma had al een paar leuke prullaria op de kop kunnen tikken: een paar grote zilveren oorbellen, een nepdiamanten halssnoer en ze had ook twee gevlochten vriendschapsbandjes gekocht. Eén daarvan zou ze aan Jennifer geven, de andere zou ze zelf omdoen als teken van hun vriendschap.
Zo liepen ze samen nog wat kraampjes af, tot Emma bij het kraampje van een oude dame met grijs kroeshaar een prachtig notitieboekje zag liggen. Het had een zachte, roze kaft met gouden stiksels. De bladeren binnenin waren hemelsblauw gekleurd en in het midden zat een zwart koord, dat diende als bladwijzer. Emma was helemaal weg van dit boekje.
‘Wil je hem hebben?’ vroeg Jason. Emma knikte hevig en wilde haar portemonnee al bovenhalen, maar Jason hield haar tegen.
‘Je krijgt hem van mij,’ zei hij terwijl hij het geld aan de oude dame gaf. Emma wilde wel weigeren, maar Jason legde zijn vinger op haar lippen, dus zweeg ze maar. Daarna besloten ze maar naar huis te gaan, want het werd alsmaar drukker op de markt.

’s Avonds lag Emma al vroeg in bed, ze was echt doodop. Om de dag af te sluiten, besloot ze nog even in haar notitieboekje te schrijven, wat ze enkele minuten geleden tot dagboek gedoopt had. Ze knipte haar felgroene neonlamp aan en opende het boekje op de eerste bladzijde. Ze wou net beginnen met schrijven, toen haar iets opviel. Op het papier stonden al letters! Beter gezegd: er stonden al woorden en zinnen! Erg vreemd, want Emma wist bijna helemaal zeker dat toen ze het boekje kocht, er nog niets in geschreven stond. Ze had het van te voren zelfs speciaal nog gecontroleerd. Ze knipperde eens met haar ogen en ondernam een poging tot ontcijfering van de verschrikkelijk onduidelijke hanenpoten. Al snel zag ze wat de eerste twee woorden waren: help mij...
 
 

Deel 3

‘Rumba!’ klonk het luid uit de boxen van de rode pick-up van Nettie, Keysha’s zus. De twee zusjes, Jennifer en Emma zaten samen in de auto, op weg naar Porto Mari. Ze zongen allen luidkeels mee met de liedjes van de Rumba Band.
Plotseling drukte Nettie zo hard op de rempedalen dat de banden er van piepten.
‘Wat doe je?’ vroeg Keysha.
‘We gingen vandaag toch voor een dagje de toerist uithangen?’ Nettie wees naar een groepje flamingo’s, dat redelijk dicht bij de weg stond. Ze haalde een digitaal fototoestel uit haar handtas en paradeerde naar het groepje flamingo’s.
‘Ga daar maar staan,’ beval ze Keysha, Emma en Jennifer. Gedwee deden de meisjes wat Nettie zei.
‘En nu lachen…’
‘Cheese!’ zeiden de meisjes in koor. Nettie stak haar duim omhoog, om te laten weten dat de foto goed gelukt was.

‘Ga je ook mee naar het vlot?’ vroeg Jennifer aan Emma. Die haalde haar schouders op: ‘Nee, ik denk dat ik even hier blijf. Ik let wel op de tassen.’
‘Oké, dan,’ antwoordde Jennifer fronsend. Terwijl ze met Nettie en Keysha naar het water liep, keek ze nog een keer achterom om te controleren of Emma zich echt niet bedacht had.
Emma plofte in een blauwe strandstoel. Ze zuchtte. Eigenlijk wilde ze wel een plonsje nemen, maar ze kon niet anders: ze had iets veel belangrijker te doen. Sinds ze een paar dagen geleden de vreemde woorden in het notitieboekje had ontdekt, kon ze zich niet meer goed concentreren. Steeds weer dwaalden haar gedachten af naar die angstige woorden op de eerste regel van het boekje: help mij… Het ergste was dat Emma gerust wilde helpen, maar niet wist hoe. Ze moest hoe dan ook haar gedachten op een rijtje zetten. Misschien kwam ze dan tot een oplossing.
De beste manier om dat te doen is volgens haar een strandwandeling. Ze huppelde naar de helderblauwe zee en ging tot haar enkels in het water staan. Zo wandelde ze het hele strand af. Van rechts naar links, van links naar rechts. Ondertussen zocht ze naar schelpen. Na een paar minuten had ze er al tamelijk veel gevonden.
Plotseling zag ze een prachtige schelp, zo’n grote, waarvan men altijd zegt dat je er de zee in kunt horen. Uiterst voorzichtig raapte ze het geval op, en bracht de opening naar haar oor. Ze luisterde. Zachtjes hoorde ze het ruisen van de zee. Ze plofte neer in het zand. Zo bleef ze een tijdje zitten, met de schelp tegen haar oor.
‘Emma…’ klonk het zachtjes. Verschrikt keek Emma om zich heen. Niemand te zien.
‘Emma…’ klonk het weer. Emma keek nog eens goed rond, of ze iemand zag, maar in een straal van vijftig meter was er gewoonweg niemand te bekennen.
‘Help mij… O, help mij toch… Alsjeblieft…’ klonk het nu. De stem klonk wanhopig. Alsof ze écht hulp nodig had. Toen drong het tot Emma door: de stem kwam uit de schelp! Abrupt liet ze de schelp vallen en sprintte naar haar strandstoel, alsof haar leven er vanaf hing.

Deel 4

"Nu of nooit," mompelde Emma tegen zichzelf. Recht voor haar neus lag het mysterieuze notitieboekje waarin ze een tijdje geleden de volgende geheimzinnige woorden had ontdekt: help mij… Ze had besloten vandaag verder te lezen in het boekje, om te weten te komen wat voor hulp er van haar verwacht werd. Emma haalde een keer diep adem en opende het notitieboekje. Tot haar grote verbazing stond er nu niks meer in het boekje! Hoe kon dat nou? Ze dacht eventjes diep na. Wat had ze de vorige keer gedaan toen ze in het boekje ging lezen? Emma sloot haar ogen om zich nog beter te kunnen concentreren. Plots schoot haar iets te binnen: de vorige keer dat ze in het boekje wilde schrijven, was het al donker en had ze het licht aangedaan. En niet zomaar een nachtlampje, neen, ze had haar felgroene neonlamp aangeknipt! Zonder er verder nog over na te denken knipte ze diezelfde lamp aan en al gauw verschenen de woorden terug in het boekje. Aandachtig begon Emma te lezen:

"Help mij... O, help mij dan toch! Mijn naam is Gloria Goudzoeker, dochter van Galo Goudzoeker. Al jaren was ik op weg naar dit eiland, met de schuit waarvan mijn vader kapitein was, om er alle onze goudstaven te verstoppen, want hier zou niemand ze vinden. Maar onderweg, net voordat we de kust hadden bereikt, werden we aangevallen door een bende piraten. Ze schoten met hun grote kanonskogels heel ons schip, volgeladen met goud, lek. Toen wisten we het: het schip zou zinken. Het water hoopte zich op en al gauw waren de kajuiten volgestroomd met het zoute zeewater. De piraten konden nog een gedeelte van het goud meenemen, maar het deel dat in de kajuiten lag niet, want dat was dus al volgestroomd. Ik schrijf dit, omdat ik niet wil dat die piraten al het goud, waarvoor wij jaren gewerkt hebben, zullen vinden. Iedereen liever dan zij. Mijn ziel zal niet rusten voordat de schat in goede handen is. Dit zijn de coördinaten. Je weet wat je te doen staat."

Emma keek op de achterkant van het papier. Daar stonden de coördinaten. Ze nam de kaart van Curaçao uit haar bureaula en zocht de coördinaten op. Ze gaven een plek aan in het water, niet ver van de zuidkust van Curaçao. Inderdaad, Emma wist wat haar te doen stond!

Deel 5

"Instappen!" riep Emma’s vader. Keysha, Jennifer, Jason, Ewan en Emma stonden op de steiger van de jachthaven Seru Boca te wachten om in te stappen in de 'Blue Marine'. Die boot hadden Emma’s ouders vorige week op de kop kunnen tikken. Ze hadden er uiteindelijk een hele som voor moeten neertellen, maar het was hoe dan ook de moeite waard. Er zat zelfs een kleine glijbaan op, zodat ze midden op zee van de boot konden roetsjen. Tegenwoordig gingen ze elk weekend varen. Maar vandaag deden ze niet zomaar een boottripje. Ze zouden varen richting de coördinaten uit Emma’s notitieboekje. Want gisteren, nadat Emma de coördinaten had ontdekt, had ze meteen alles aan haar ouders verteld. Over het notitieboekje, de schelp, Gloria Goudzoeker en natuurlijk de schat. Emma had wel even getwijfeld over de reactie van haar vader. Ze vroeg zich af of hij dit alles wel zou geloven, maar toen ze het hem vertelde, reageerde hij zeer positief. Sterker nog, volgens hem hadden ze niets te verliezen! En wanneer Emma vroeg of haar vrienden ook mee mochten, vond hij dat ook goed. Er was wel één enkele voorwaarde: Emma’s broer Ewan moest ook mee. Nou ja, dat nam ze er wel bij.
Daar zaten ze dan, met z’n allen in de boot. Emma’s vader zat achter het stuur en ze voeren richting de coördinaten. Emma’s haren wapperden als vlaggen in de wind. Ze genoot van het uitzicht op de diepblauwe oceaan. Plots stopte de boot.
"Wat is er? Zijn we er al?" vroeg Emma verbaasd. Haar vader knikte.
"Het is dichter bij de kust dan ik dacht," zei hij. De meisjes keken angstig naar het water. Het was hier toch iets dieper dan ze hadden verwacht. Zelfs de jongens - Ewan en Jason – keken een beetje verschrikt.
"Kom op, zeg! Jullie zijn toch niet bang?" Emma’s vader gaf Jason en Ewan een duwtje.
"Jullie hebben toch allemaal jullie duikdiploma gehaald? Waar wachten jullie nog op? Trek die duikpakken aan en spring in het water!" ging hij verder. De kinderen keken elkaar even aan. Zouden ze?
"Oké!" riep Jason. "Ik doe het! Wie doet er met me mee?"
"Wij!" riep de rest in koor. Ze trokken allemaal hun duikuitrusting aan en sprongen in het water.
"Let wel goed op, hé!" riep Emma’s vader nog. En daar gingen ze, op zoek naar de schat van Gloria Goudzoeker…

Deel 6

In het water was het nogal donker. Ze hadden een zaklamp nodig om iets te kunnen zien. Langzaam zwommen Emma, Jennifer, Keysha, Jason en Ewan dieper en dieper. Er was niet veel te zien. Af en toe kwam er een school vissen voorbij, maar verder niets. Zo zouden ze het wrak nooit vinden. Plotseling kreeg Emma een ingeving. Ze wachtte tot er weer een school vissen voorbij kwam. Wanneer het zover was, deed ze een teken dat de rest haar moest volgen en zwom achter de school aan. Het duurde eventjes, maar na enkele minuten zagen ze een wazige donkere vlek in de verte. Het schip, dacht Emma. Ook de rest had het blijkbaar opgemerkt, want niet veel later waren ze omringd door honderden visjes die in het scheepswrak leefden. Ze zagen zelfs drie zeeschildpadden!
Daarna gingen ze allemaal op zoek naar het goud. Gelukkig had Emma in het notitieboekje gelezen dat het in de kajuiten lag, dus dat bespaarde hen al veel zoekwerk. Ieder onderzocht één kajuit. Het duurde niet lang of ze hadden prijs: Keysha had een kistje gevonden!

"Ja! Het is open!" Eindelijk! Jason en Ewan waren al een uur bezig het zware schatkistje te openen. Ze hadden al van alles geprobeerd: ijzerdraad, een hamer, een beitel en tot slot een koevoet.
"Wat zit erin? Goud?" vroeg Emma hoopvol.
"Enkele goudstaven, maar ook een briefje." Jason toonde haar een leeg papiertje. Hij haalde zijn schouders op en stond op om het in de prullenbak te gooien.
"Nee! Wacht!" riep Emma. Misschien was het nog zo’n boodschap van Gloria Goudglans, die je alleen met een neonlamp kon bekijken, net zoals de teksten in het notitieboekje. Ze stak het in haar zak, om vervolgens de rest van de buit te bewonderen: een stuk of tien goudstaven.
"Dat kun je het best door een specialist laten indexeren," raadde Emma’s vader aan. Emma knikte.
Meteen toen ze thuiskwam, rende Emma naar haar kamer en knipte de neonlamp aan. En ja hoor, op het papiertje verschenen opnieuw woorden. Alleen waren het er deze keer maar vijf: 'Doe ermee wat je wilt.'
Emma had allang beslist wat ze met het goud wilde doen! Ze zou morgen alles laten indexeren en daarna zou ze, na overleg met de rest, de hele opbrengst, hoeveel het ook mocht zijn, doneren aan Kinderdorp Hebron: een Curaçaos weeshuis!

 
Ga naar boven