Olivia sprong vrolijk in het rond met haar kerstmuts op. Boba sprong tegen haar op. "Goedgoed, Boba, jij wint, we gaan wandelen." Zonder haar kerstmuts af te zetten ging ze met Boba naar buiten. "Zie je dat, Boba? De hele stad viert kerstmis. Zie je de lichtjes? Ruik je de kerstkoekjes? Hoor je de kerstliedjes?" Helemaal in haar nopjes huppelde Olivia rond. Boba blafte vrolijk. "Het leven kan mooi zijn, hé?" Olivia zuchtte. Ze keek naar het sneeuwtapijt onder haar voeten. Opeens kreeg ze een idee. Ze ging in de sneeuw liggen en bewoog met haar armen en benen. Toen stond ze weer op en bekeek haar werk. Vroeger maakte ze ook sneeuwengeltjes, samen met mama. Ze lachte toen ze Boba's sneeuwengeltje zag. Boba was ook in de sneeuw gaan liggen, en was heen en weer beginnen rollen. En Boba zelf was nu ook helemaal wit. "Mijn lieve sneeuwhondje," zei Olivia terwijl ze Boba een dikke sneeuwknuffel gaf. Samen gingen ze nog even naar de slager, want Boba kreeg altijd een feestmaal op kerstmis, omdat ze op kersmis was achtergelaten door haar vorige baasjes. Ze stonden samen voor de etalage van de slager, toen Olivia opeens Robbie, haar vroegere hockeycoach, in de ruit zag. Olivia panikeerde. Wat moest ze nou doen? Wegrennen? Nee, dat valt veel te veel op. Gewoon doen, dat is het beste. Gewoon doen, en langzaam wegwandelen. Olivia trok aan Boba's lijn om aan te geven dat ze vertrokken. Maar Boba was gewoon dat ze eerst de slager binnengingen! Als protest gaf ze een luide blaf. Iedereen keek om. Ook Robbie dus. "Rothond!" vloekte Olivia op Boba. Net als in haar nachtmerries wandelde Robbie langzaam op haar af. Olivia panikeerde, en wist niet of ze nu moest wegrennen of moest blijven staan. "Olivia! Dat is lang geleden!" zei Robbie vrolijk, net alsof ze oude vrienden waren. "R... R... Robbie," stotterde Olivia. Robbie omhelsde haar, en zijn handen gingen onopgemerkt even over haar billen. Olivia verstijfde. Robbie hield nu haar schouders vast. Zijn ogen gleden over haar lichaam. Olivia wilde niet weten waar hij nu aan dacht. "Wat ben je groot geworden! En mooi ook." Hij kneep even in haar wang. Olivia huiverde. "Waarom kom je niet even mee naar mij thuis? Gewoon even bijbabbelen, over koetjes, kalfjes en hockey." Hij lachte. Olivia rilde over haar hele lichaam, en dat kwam niet door de kou. Nooit meer, wilde ze schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit haar keel. "Goed idee, hé. Kom maar, het is hier niet ver vandaan." Hij nam haar pols vast en trok haar zacht maar dwingend mee. Net voor de deur verzette ze zich even, maar Robbie had haar al naar binnen geduwd voor ze het besefte.
Twee uur later kwam ze weer naar buiten, als een wrak. Een groot deel van haar kleren waren gescheurd omdat ze zo ruw waren uitgetrokken, en er zat zelfs een handafdruk op haar wang door de klappen. Robbie was een beest. Na de derde keer had ze zich pijlsnel aangekleed, en Robbie had haar in de gaten gehouden als een kat een muis in de gaten hield. In de gang, net voor de voordeur was hij op haar gesprongen en haar kleren er weer afgetrokken. Het was een spel voor hem. Nu stond Olivia weer buiten, met Boba aan de lijn. Ze moest weer naar huis. Waar ze weer alleen zou zitten, in de kou, alleen maar zwart om haar heen. Ze keek naar Boba. "Waarom blafte je, Boba?" vroeg ze, zonder enig gevoel in haar stem. "Waarom deed je mij dit aan?" Boba keek naar Olivia. En Olivia keek terug. Met een blik zonder medelijden. Met een blik zonder gevoel. Boba jankte zachtjes. Ze werd voor de tweede keer verlaten op kerstavond.
 

Vond je dit een leuk verhaal? Of juist niet? Mail dan naar leeslekkerland@hotmail.com.
Dan komt jouw reactie binnenkort op de website.

Reacties