Lang geleden, in een land hier heel ver vandaan, leefde eens een koninklijk echtpaar dat geen kinderen kon krijgen. Ze waren zo bedroefd, dat ze vonden dat hun leven geen zin meer had. Wie zou na hun de troon kunnen overnemen? Uit schaamte kwamen de koning en de koningin nooit meer buiten de paleismuren. En dus leidden ze een geïsoleerd leven in hun oude paleis, op een eenzame heuvel.

Maar op een dag, kwam er heuglijk nieuws. De koningin was eindelijk zwanger. En niet zomaar zwanger, ze zou een drieling krijgen. Natuurlijk was iedereen in het land blij voor het echtpaar. En dat lieten ze merken ook. Ze overrompelden de vorst met kaartjes, bloemen, cadeaus, … Noem maar op! Want ze zouden een troonopvolger krijgen.

Negen maanden vlogen voorbij, en in de week voor de Kerstmis was het zover. De koningin beviel van een drieling. Drie meisjes, en hun namen waren Carolina, Katrina en Dina. Ze hadden elk hun eigen koninklijke wiegje, hun eigen roze dekentje, hun eigen gouden paplepel en hun eigen gouden bordje. Maar er was een probleem: de koningin kon niet alledrie de baby’s tegelijkertijd voeden. Na lang wikken en wegen vond de koning een oplossing. Carolina en Katrina zouden door de koningin gevoed worden, en Dina, die zou van de keukenmeid de borst krijgen.

De jaren verstreken, en de welopgevoede meisjes werden nu 18 jaar. Er werd een groot feest georganiseerd. Een feest met kleurige slagroomtaarten, reusachtige springkastelen en chique buffetten. Alle onderdanen waren van harte welkom. De meisjes droegen prachtige baljurken en vermaakten zich opperbest. Ze waren erg tevreden, want vandaag zouden ze ieder hun eigen tiara krijgen. En één van de drie prinsessen zou vandaag de kroon van hun vader ontvangen. Want wanneer de dochters van de vorst 18 waren, was hij verplicht een troonopvolger bekend te maken. Carolina en Katrina waren ongelooflijk zenuwachtig. Maar Dina? Die wist dat ze zeker geen kans zou maken. Ze moest zich dus ook nergens druk over maken. Haar twee zussen waren immers de mooiste meisjes van heel het land. Maar toch Dina had een hekel aan hen. Ze snauwden haar altijd af, en behandelden het personeel als grof vuil. Dina niet. Zij is grotendeels opgevoed door de keukenmeid - die haar altijd vertelde dat het uiterst belangrijk is dat je alle mensen met respect behandeld. Inmiddels kent Dina alle kneepjes van het vak. Ze heeft ook al vaak een schrobber vastgehad. Daarom kan ze nu zó goed schrobben, dat de witte marmeren vloer pijn doet aan je ogen als je er naar kijkt. Dat was dus het kleine beetje hoop dat Dina nog had. Maar ze vreesde het ergste. Ze vertrok naar haar torenkamertje, in het hoogste topje van het kasteel, om even tot rust te komen.

Ondertussen zaten de koning en de koningin met de handen in het haar. Ze wisten écht niet wie ze moesten kiezen. Daarom riepen ze alle hofdames bij zich en vroegen hen om raad. De hofdames vonden dat Carolina kroonprinses moest worden, zij was immers het eerste uit de buik gekomen. Bovendien was ze ook nog beeldschoon. Hierna riep het echtpaar de lakeien bij zich, en ze vroegen hen om hun mening. De meeste lakeien vonden dat Katrina kroonprinses moest worden. Zij had de beste tafelmanieren, en at altijd netjes met haar mondje dicht. En daarbij was ze één van de twee mooiste meisjes van het land. Ook met deze raad waren de koning en de koningin nog niet tevreden. Ten slotte vroegen ze alle knechten en meiden om raad. Tot de koning’s grote verbazing hadden zij echter een heel andere mening. “Ik vind dat Dina kroonprinses moet worden. Ze is het mooiste meisje dat er bestaat. Al is het niet per se qua uiterlijk, maar innerlijk. Het respect waarmee zij alle mensen behandelt – het maakt niet uit wie of wat ze zijn – is een pluim waard,” zei een jonge knecht. Daar was iedereen het mee eens. Ook de koning en de koningin. Er bestaat niets mooiers als een goed hart, en dat had Dina. Dus besloten ze Dina tot troonopvolgster te kiezen.
Toen de zusjes dat hoorden, waren ze razend. Dina – dat lelijke meisje – wordt kroonprinses? En zo kregen zij enkel een klein kroontje, en ontving Dina de kroon van haar vader.

En zo trouwde Dina twee jaar later, op haar twintigste verjaardag, met de man van haar dromen. Toon. Beslist geen prins op het witte paard, maar een lieve, goedhartige man. En ze leefden nog lang én gelukkig.
 

Vond je dit een leuk verhaal? Of juist niet? Mail dan naar leeslekkerland@hotmail.com.
Dan komt jouw reactie binnenkort op de website.

Reacties