'Wil Hein Stekel zich melden bij gate H8. Laatste oproep voor Hein Stekel, vlucht P 607 naar Boedapest.'

'Dat ben ik.'
De vrouw van de marechaussee reageert niet.
'Armen spreiden. Benen iets uit elkaar. Ik moet u fouilleren.'
'Maar mijn vliegtuig. Ik moet rennen!' Zenuwachtig kijk ik naar de rolband. Waar is mijn rugzak?
'Blijf staan. U gaat nergens heen voor ik met u klaar ben.'
Mijn hart bonst. Ik moet dit vliegtuig halen. Het moet gewoon.
'In orde. U kunt gaan.'
Ik schiet weg. Draai me half om. Gris de rugzak van de band en slalom door de mensenmassa. Vijf minuten later zit ik hijgend in het vliegtuig. Ik grinnik. Boedapest her I come. Exit Barcelona. Die koppen van Ric en Luuk toen ik vertelde dat ik niet meeging. En de reactie van Arne. Hij was echt woedend.

'Doe normaal Hein. Wat nou niet meegaan naar Barcelona? Wake up man! We staan op Schiphol. Voor de incheckbalie.' Arne rukt aan mijn arm. Dramatisch haal ik mijn e-ticket tevoorschijn en scheur het in tweeën.
'Eikel! Waar slaat dat op? Ben je gek geworden?'
Luuk voelt voorzichtig aan mijn voorhoofd. 'Auw gloeiend, ja echt gloeiend. We moeten je naar het AMC brengen. Ric, haal de dwangbuis maar uit je rugzak. Het is weer zover.'
Ik grijns. 'Relax mannen! Ik ben in orde. Ik ga László zoeken.'
Het magische woord. László. Iedereen is stil.
Dan beginnen ze allemaal door elkaar te praten.
'Goed man.'
'Gaan je ouders mee?'
'Je vindt hem vast wel.'
'Ga je nu meteen?'

Ik ga verzitten in mijn vliegtuigstoel. Dat ging makkelijk. Met mijn nieuwe creditcard kon ik een ticket naar Boedapest kopen. Vertrek: vandaag. Terugvlucht: over een week. Mijn ouders merken er niets van. Mark en Liza denken dat ik in Barcelona ben. En mijn vrienden? Die houden hun mond wel.

Tevreden kijk ik uit het raam. Ik ga László halen. Hij heeft zich lang genoeg verstopt. Tijd om naar Amsterdam te komen. Naar huis.
 

Ga naar boven