Er was eens een heel klein meisje. Haar naam was Anita. Niemand wist waarom ze zo klein was en wat nog sterker was, allebei haar ouders waren de grootste mensen van de planeet. De planeet heette Eibol, en de wezens die erop leefden leken heel erg op de mensen hier op aarde. Er was alleen één groot verschil: de bewoners van Eibol waren veel groter. De gemiddelde lengte was wel vijf meter lang. Soms gebeurde het dat er bollen werden geboren (want zo heetten die bewoners) die een paar meter groter waren, maar het was nog NOOIT gebeurd dat er een bol geboren werd onder de vier meter. En Anita was maar ÉÉN meter VIJFENZESTIG! De beste dokters onderzochten haar grondig, maar ze vonden niets abnormaals. Haar ouders waren verschrikkelijk bezorgd over hun dochtertje, en niet alleen door haar lengte. Anita zat continu in de knoop met het ei's spreken (want zo heet de taal op de planeet, ze hebben er maar één taal), ze had ademproblemen en verving sommige woorden door woorden van een onbekende taal. Die onbekende taal sprak ze altijd tegen zichzelf als ze alleen was. Iedereen op Eibol sprak wel eens tegen zichzelf, dus daar maakten ze zich geen zorgen over, maar nooit in een vreemde taal. Haar ouders dachten dat ze een vreemde ziekte had, en ze vroegen zich af of een andere bol die ook had. Dus zetten ze een advertentie in de E.B. (dat is bij ons een krant, maar in Eibol las IEDEREEN de E.B, want een andere krant was er niet):
GEZOCHT!
Is er toevallig een bol die dezelfde ziekte als
onze dochter heeft? Dit zijn de symptomen: ze is maar
één meter vijfenzestig (ze is 12), ze spreekt een
vreemde taal tegen zichzelf die niet bestaat en
heeft altijd ademproblemen.
Alvast bedankt,
Leo en Lea lobie (grootste bollen van Eibol)
De dag erna al kregen ze een heleboel reacties van verschillende bollen. Dokters die haar wilden onderzoeken, reporters die meer over haar wilden weten voor in hun tijdschrift (want er was maar één krant, maar wel een heleboel tijdschriften zoals De Bol en Het Ei), psychiaters die met haar wouden praten voor een vriendenprijsje en andere bollen met tips, voorstellen en theorieën. Een studentenbol van de universiteit dacht bijvoorbeeld dat ze zo klein was omdat haar ouders zo groot waren, en dat dat botste. Nadat Anita's ouders die reactie hadden gelezen kregen ze een heleboel schuldgevoel, want als die theorie waar zou zijn was het hun schuld dat Anita zo klein was. Er kwam een eier langs (dat is bij ons een priester), en die beweerde dat Anita door het Samonellavierkant bezeten was (dat is bij ons de duivel). Hij wilde Anita vermoorden, maar Anita's ouders geloofden niet in Het Ei (voor ons is dat God), dus smeten ze de eier meteen buiten. Anita was een heel ongelukkig klein meisje. Ze werd door iedereen nagestaard, iedereen die in Het Ei geloofde wilde haar vermoorden omdat ze dachten dat ze bezeten was door het Samonellavierkant, ze had ademproblemen, de bollen op school pestten haar omdat ze zo klein was en haar ouders waren depressief door haar. En sinds kort had ze ook heel rare dromen. Ze droomde over bollen in witte pakken en een groot, wit ding van staal met NASA erop. De bollen in witte pakken spraken geen ei's, ze spraken HAAR taal. De taal die geen andere bol kon verstaan. Maar ze zei altijd tegen haarzelf: "Dromen zijn bedrog, Anita. Er bestaan geen wezens die geen ei's spreken, dat zijn maar verzinseltjes." Maar stiekem hoopte ze dat er toch wezens bestonden die haar taal spraken. En die hoop groeide met de dag. Anita wilde zo verschrikkelijk graag dat er andere wezens waren die haar begrepen dat het pijn deed. En op een nacht kwam haar droom uit. Anita werd wakker door gegil en geschreeuw. Paniekerig keek ze om zich heen om te zien wat er gebeurde. Alle bollen sprongen in hun lobben (lobben zien eruit als kraters, en iedere bol heeft een lob. ze gebruiken het alleen om te schuilen en in de winter om in te slapen, want in de zomer slapen ze onder de sterren), zodat Anita helemaal alleen boven de grond stond. Nu pas zag ze wat de bollen zo bang had gemaakt: er kwam een groot, wit, stalen ding naar Eibol toe! Anita's mond viel open. Het ding landde en er stapten twee wezens uit. Ze leken erg op bollen, en toch ook niet. Want ze waren KLEIN. Groter als zij, maar voor een bol waren ze heel erg klein. Nog geen twee meter. De wezens keken elkaar verbaasd aan en kwamen toen naar haar toe. Ze kon nu wegrennen en bij haar oude leven blijven. maar dat deed ze niet. Ze glimlachte, en viel toen flauw. Wat er nu van is gekomen: Anita is meegenomen door de ruimtemannen naar de aarde (op aarde had ze ook geen ademproblemen meer) , en ze is nu zogezegd een weeskind dat haar ouders nooit heeft gekend, echtgenoot van een hele lieve man, moeder van drie kinderen en de wereldberoemde schrijfster van de reeks 'De Avonturen Van Een Bol' . Haar boeken zijn echt in alle talen vertaald, ZELFS in het ei's. Dus, als je iemand kent die een vreemde taal spreekt, veel groter of kleiner is en last heeft met gewone klanken, geef hem dan een goede raad: ga op zoek naar de planeet waarop je thuishoort.
 
 

Vond je dit een leuk verhaal? Of juist niet? Mail dan naar leeslekkerland@hotmail.com.
Dan komt jouw reactie binnenkort op de website.

Reacties