Prinses Ellen was een heel mooi meisje. Ze had een gave, blanke, zachte huid, grote diepblauwe ogen met ellenlange wimpers, bloedrode zijdezachte lippen, een leuk wipneusje en lange, blonde lokken die tot op haar billen kwamen. Ze was niet dik, maar ze had wel vlees op haar botten, haar lange, slanke hals was een droom voor elke vampier en ze had prachtige handen met slanke vingers en gezonde nagels. Kortom: ze was zeker en vast door een engeltje gemaakt, als ze er zelf geen was. Dat was ook de reden waarom de koning en de koningin haar als prinses had gekozen. Het bijzondere, kleine meisje was uit het niets verschenen in het land Eleanor, en nog nooit had de bevolking zo'n verwonderlijk knap kind gezien. Ze was twee toen iemand van een adoptiebureau haar van de straat had opgepikt, en al snel stonden er duizenden mensen te schreeuwen om het kleine meisje te adopteren. Ellen was bijna meegegeven aan een koppel van niets dat al lang een kind wilde, voordat de koning en de koningin opeens het meisje wilden bekijken. Ook zij vonden Ellen verwonderlijk mooi, en namen haar meteen mee naar hun kasteel. Maar iedereen ontdekte al snel dat Ellen niet alleen gruwelijk mooi was, maar ook een gruwelijk karakter had. Ze gilde, tierde en schreeuwde het hele kasteel bijeen als ze haar zin niet kreeg, verscheurde de kleren die niet duur genoeg waren en spuugde naar iedereen die in haar ogen te lelijk of te mooi was. En dat was dus iedereen. Bijna al het personeel werd ontslagen omdat Ellen het wou, en er gingen tienduizend winkels failliet omdat ze geen merkkleding, Ellens lievelingssnoepjes of blonde Barbie's verkochten. Het leven van de koning en de koningin was totaal verwoest door het verwende kind, dat niet eens hun eigen dochter was. En hoe groter ze werd, hoe verschrikkelijker ze zich ging gedragen. Op haar 16de verjaardag stapte ze naar haar 'ouders' en vroeg hun een vraag waar ze geen antwoord op kenden. "Moeder, vader, hoe komt het dat ik nog nooit een vriendje heb gehad?" vroeg ze. De koning en koningin waren verstomd. "Euh... tja, kindje, misschien heb je nog nooit de juiste jongen ontmoet. Dat kan toch? Je komt maar een paar keer per jaar naar buiten, en zelfs alleen maar op je balkon. Je bent nog nooit echt buiten geweest, dus kan je ook geen jongens ontmoeten,” verklaarde de koningin. "Maar ik wil een VRIENDJE!!!" gilde Ellen en ze stampte met haar voet op de grond. "Goedgoed, Ellie-Bellie, we regelen meteen een vriendje voor je," zei de koning haastig. "Goed dan. En zorg ervoor dat hij mooi is, pappie!" voegde ze eraan toe, en daarna stampte ze de kamer uit. De koning zuchtte. "Waar halen we in vredesnaam een jongen voor haar vandaan, Jessica?" vroeg hij een beetje hulpeloos. De koningin haalde haar schouders op. "Ik weet het niet, George. Ik weet het echt niet." Een paar uur daarna waren er wel veertig bedienden het hele land ingestuurd om de knapste jongens van het land naar het kasteel te brengen. Ongeveer een week later waren alle knappe jongens uit Eleanor verzameld, en prinses Ellen ging ze allemaal bekijken en beoordelen. Ze begonnen met één van de knapste uit de verzameling. Zijn naam was Achilles en hij had dik blond haar waarvan een lok over zijn prachtige helblauwe oog viel. Hij vertelde dat hij 'ervaring had' wat liefjes betreft, en dat hij heel goed voor Ellen zou zorgen. Hij was goed gebouwd en zei dat hij de prinses met zijn leven zou beschermen. De koning en koningin knikten tevreden en keken benieuwd naar de reactie van het prinsesje. Die vond Achilles niet veel soeps. Ze lachte zelfs schamper toen hij voor haar buigde. "Next," zei ze, en knipte met haar vingers. Er kwamen nog een heleboel jongens met allerlei vreemde, exotische namen zoals Servatius, Maximilliaan, Dominicus en Giuseppe. Maar Ellen keurde ze allemaal af. Toen de vertoning al twee weken bezig was, kreeg Ellen het op haar heupen. Ze gilde dat ze al geen vriendje meer wou, en dat er alleen maar stomme, opschepperige blaaskaakjongens in de wereld waren en daar wou ze niets mee te maken hebben. Zonder het hele gezelschap nog maar een blik toe te werpen trok ze haar paarse zijden jurk aan met haar gouden muiltjes en ging voor het eerst in haar leven het kasteel uit. Het was een hele belevenis. Ze wandelde niet op dikke wollen tapijten maar op harde, vuile stenen waar ze al snel over viel. Ze zag bloemen in de wei, ze zag honden achter katten aanrennen, ze zag een hele nieuwe wereld. Een wereld die veel, veel kostbaarder was dat al die juwelen, goud en zijden jurken. En dat verbaasde haar echt. Na vier kilometer wandelen ontdekte ze een prachtig meertje, met prachtig groen gras eromheen. langzaam liet ze zich erin neerploffen. Ze plukte een paar madeliefjes en rook eraan. De beste geur die ze ooit had geroken. Ze voelde zich zo gelukkig, zo vol vrede. En zo zou het altijd blijven.
Wat er nu van is gekomen: Ellen is op haar 20ste getrouwd met een gebochelde jongen, Bert, maar hij was zo lief voor haar dat hij in haar ogen de allerknapste jongen van de hele aardbol was. De koning en koningin waren blij dat ze opgehoepeld was, en hebben niet lang nadat Ellen vertrok een nieuw kind geadopteerd. Haar naam is Anastasia en is op haar 18de getrouwd met Achilles. Het hele koningkrijk is heel blij met Anastasia, maar niet één is zo blij als Ellen, die nu de nieuwe wereld heeft leren kennen.
 
 

Vond je dit een leuk verhaal? Of juist niet? Mail dan naar leeslekkerland@hotmail.com.
Dan komt jouw reactie binnenkort op de website.

Reacties